Dag familie,
Alles gaat goed, hier in het verre westen. Het is wel wennen, en af en toe voel ik me wat eenzaam. De mensen zijn echter wel aardig, maar ook wat eigenaardig.
Een voorbeeld: afgelopen week was het noodweer, dus ik had mijn gele regenparka aangetrokken (nog bedankt daarvoor, ma). Het regende enorm hard. Voor de zekerheid was ik aan het schuilen onder een brug. De regen kwam nog harder uit de hemel gevallen dan tijdens die ene herfst in Tokyo, toen in '98.
Wat mij echter verbaasde, was dat er ineens een meisje tussen de druppels door gefietst kwam, zich niks aantrekkend van die nattigheid. Ze was tot op het bot doorweekt, en de regen had ongetwijfeld een inmiddels warm poeltje van water achtergelaten in haar allstars. Op haar gezicht lag echter een grote glimlach, en ik hoorde haar een liedje neurieen. In het voorbijgaan lachte ze me vrolijk toe (enkele druppels glipten daarbij haar mond binnen), en ik groette haar beleefd en intens dankbaar terug.
Het was een goede dag.
Gegroet,
Nakamura Miharu
9 juli 2009
Search
3 opmerkingen:
Nakamura Miharu? Nooit geweten dat jij dat was. Maar nu je het zegt, ik zie de gelijkenis wel, ja...
;-)
Have fun!
Daar ben ik nog even. Vreemde gewaarwording: ik werd vanochtend wakker met het besef dat ik je post helemaal verkeerd had geïnterpreteerd. Echt, ik zweer het je, het állereerste dat vanochtend in mijn hoofd sprong! Blijkbaar had ik er twee dagen en twee nachten voor nodig om (in my subconscious) je verhaaltje te verwerken. Dat geeft maar weer aan hoe diepgaand je posts zijn, Eva.
Damn! Er bestaat een échte Nakamura Miharu! Grappig zeg!
Op zoen naar een japanse naam had ik geprobeerd mijn naam te vertalen, wat geen bevredigend resultaat opleverde...volgens mij heb ik toen een of andere namegenerator gebruikt. Maar letterlijk betekent het zie ik nu ; center of village, beautiful clear sky.
Maareh, bedankt dat je bij het wakker worden meteen aan mij denkt! ;)
Een reactie posten