Revolutionary Road

Gister zag ik dan eindelijk Revolutionary Road, en mijn hoge verwachtingen zijn meer dan waar gemaakt. In deze verfilming van het boek van Richard Yates draait het om het in de suburbs levende gezinnetje 'the Wheelers'. De jaren '50 worden mooi in grijs en beige weer gegeven; mannen altijd in pak-met-hoed, vrouwen in schort achter het aanrecht. Het merendeel van de bevolking wil niks liever dan zekerheid en veiligheid, at any cost. Zo ook Frank (Leonardi DiCaprio), maar hij wordt tegelijkertijd meegesleept door het rebellerende escapisme van zijn vrouw April (Kate Winslet). Het 'echte leven' is volgens haar alleen mogelijk in Parijs, en niet in de burgerlijke suburbs van Amerika, waar je buurvrouw in de gaten houdt of je tuin wel netjes genoeg is.

Revolutionary Road is een film over keuzes maken, over gelukkig proberen te worden, en vooral over (mis)communicatie. Moet je elkaar alles vertellen, en hoort de ander dan wel echt wat je zegt? Of is het beter om te doen alsof alles oké is, zolang het eten maar op tijd op tafel staat? Soms lijkt het nog het verstandigst om simpelweg het volume van je hoorapparaat omlaag te draaien, wanneer je vrouw weer in een van haar klaagzangen vervalt.

Al met al is het acteerwerk in deze film verbluffend, en het is zeker fijn om de helden uit de Titanic weer samen te zien spelen (" Their hearts did go on and oooon...") Leo is geen jongetje meer, en Kate heeft terecht een Oscar verdient (ook al was die voor 'the Reader').