28 februari 2010

Een weekend vol opvallendheden

- Opvallendheid # 1: een man die, al autorijdend, een kruiswoordpuzzel aan het oplossen was. Hij had zijn puzzelboekje letterlijk op het stuur liggen! We hebben hem maar snel ingehaald...
- Opvallendheid #2 (of eigenlijk meer een filosofische constateringsvraag): kinderen rennen altijd. ALTIJD. Volwassen rennen bijna nooit meer (tenzij ze willen afvallen of een bus willen halen). Waarom rennen die kinderen toch zo veel, en waarom houden ze er op een gegeven moment mee op?! Mijn theorie is dat kinderen vaak van het ene leuke (vliegeren) naar het andere nog leukere (springkussen) rennen, simpelweg omdat je er dan sneller bent (het gaat immers om leuke dingen). Hebben volwassenen dan minder leuke dingen om te doen? 'Mag' men op een gegeven moment niet meer rennen? Wanneer is het laatste moment dat U nog gerend heeft van plezier?
- Opvallendheid # 3: het is welhaast onmogelijk om een restaurant in Namen (Namur) te vinden wat níet vol (complet) is op een zaterdagavond. Bij 5 (!) restaurants werden we weggestuurd om die reden. In Nl zijn restaurants alleen met Kerst vol...is het eten in Belgie dan toch lekkerder? Het is iig wel goedkoper: 3 pizza's met drinken voor 30 euro!
- Opvallendheid # 4: die is er niet, maar ik wilde wel even laten weten dat ik vandaag de film Nothing Personal bekeek in 't Hoogt, en dat die de moeite waard is! Doe mij ook zo'n Iers kluizenaarseilandje, met daarop een piepklein huisje, een moestuin en een bootje...woei!

13 februari 2010

RegrEtsy

As my 3 readers might know, I've been trying to sell some of my work on this 'webshop' for handmade and vintage stuff, called Etsy. There you can find very very pretty things (like my things), ...and lots 'n lots of crap.
All this crap is gathered on Regretsy (www.regretsy.com), and it's hilarious. Their slogan: 'Where DIY meets WTF'.

Like this:

12 februari 2010

...I'm on a horse

7 februari 2010

Best version of 'Jolene'...ever!



Afgelopen vrijdag zagen we op het Rotterdam's Film Festival de documentaire over the White Stripes. De film is een mengeling van een concert en een roadtrip door Canada, met een zwijgzame Meg en een praatgrage Jack. De grote vraag is nog steeds; zijn het nou broer en zus, of tóch (ex)man en vrouw?
Ben in ieder geval méér fan van ze geworden!

25 januari 2010

PANDA TREND




24 januari 2010

The Cooking Club, part 1 (Argentinia)


Alvorens ons op het menu te storten, kregen we een surprise-quiz voorgeschoteld over Argentinie. Hoe heten de cowboys, wat is de grootste rivier en wanneer werd het land onafhankelijk? Bob won, en ik werd een goede tweede!
Op het Argentijnse menu stond:
- een Argentijnse wortelsoep met gember en citroensap (en eigen toevoeging tijm), gekookt door Diogenes.
- een vegetarisch Stoofpotje met linzen, appels en barbecuesaus. Als bijgerecht gepofte reuzenaardappels met creme fraiche op Argentijnse wijze gekruid (met 8 teentjes knoflook), én met chimichuri. Bereid door Hamster en ondergetekende.
- een verrukkulluk toetje van Alfajores (koekjes) met Dulce de Leche, begeleid door tarta-de-manza ijs. Met bloed, zweet en tranen gebakken door F.
- Dit alles onder het genot van 3 verschillende Argentijnse wijnen, verzorgd door Carlito.

Op de zwoele klanken van de tango noteerde ik de volgende opmerkingen;
- De heilige twee-eenheid knoflook en calorieën doet het altijd goed!
- Jammer dat er geen echte Argentijn is uitgenodigd...
- De volgende keer mag men natuurlijk ook verkleed komen.

Next time; Bangladesh!

13 januari 2010

My new Hobby...nipped in the bud by Mr. Mammoni






12 januari 2010

Must see


'Paris, je t'aime' heb ik nog niet gezien, maar na de New Yorkse versie staat die zeker hoog op mijn verlanglijstje. De film bestaat uit verschillende lovestories, die allemaal weer bij elkaar komen. Ieder verhaal is door iemand anders geschreven en gefilmd, en dat geeft een mooie afwisseling. Mijn favoriet was het verhaal over het meisje in de rolstoel op promdate, en het verhaal over de jonge butler met de oude dame was mooi vervreemdend. Go see it!

11 januari 2010

Where God left his shoes


Mooie titel, mooi acteerwerk van John - 'I did not bite my thumb at you, sir'- Leguizamo. Deze film speelt zich grotendeels in één dag af, en gaat over de beslommeringen waar een gezin in New York mee te maken krijgt wanneer ze op straat komen te staan. In een besneeuwde stad vlak voor kerst raken ze van de regen in de drup, en hoop je maar dat het goed komt. Want, zo zegt de cheesy bij-titel "Hope is the greatest gift of all". Al met al een aardige film, die misschien iets beknopter had gekunt.

The private lives of Pippa Lee



Een luchtige, lichtvoetige film over de 'vorige levens' van de inmiddels brave, oudere huisvrouw Pippa Lee (met erg slanke taille). En die vorige levens waren zo braaf nog niet! Fijne bijrollen van Keanu Reeves (érg fijn), Winona Ryder, Monica Bellucci en Blake Lively (die van Gossip Girls).

6 januari 2010

To do in 2010

- figure out a way how to have vacation ALL the time (or at least feel that way)
- start/finish my silent short movie
- become an expert at baking cakes (specialty; chocolatecake)
- travel far and wide, preferably to strange countries like Albania or Estonia. And also Greece, because I've never been there and love the food
- felting
- ...

One of my favourite passtimes...

23 december 2009

So very wintery

12 december 2009

Best knap van Patries...

"RTL Boulevard plaatste woensdag een foto waarop de 60-jarige te zien is aan een ontbijttafel.
Op de afbeelding probeert Paay een druif te eten met een ontblote borst."

Bron: nu.nl

2 december 2009

Is het u wel eens opgevallen...

...dat er heel veel vrouwen zijn met hele rare, lelijke duimen?

(Aangezien ik zelf over magnifieke exemplaren beschik, heeft het 28 jaar geduurd alvorens het mij opviel).

De állerbeste Kabouter Wesley

23 oktober 2009

Aanrrrrraders

- Julie & Julia; een heerlijke feelgood film over ETEN en koken! En ook nog waar gebeurd, met een grappige rol van Meryl Streep (even wennen) in pittoresk Frankrijk en chaotisch New York. Het inspireerde me zelfs tot het vervaardigen van een heuse chocoladetaart (made from scratch) vanavond. (Hij is ietsje aangebrand, so no need to come on over;))

- The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Need I say more, met zo'n titel. Het is zonder twijfel het mooiste boek wat ik in lange tijd las. Het boek bestaat volledig uit brieven die tussen de personages geschreven worden, en staat bol van Engelse humor en karakters die je in je hart sluit...het ergste is dat ik het boek -op 20 blz na- al bijna uit heb.

- 'Maybe next year', het live-album van Milow. Ik ben natuurlijk bevooroordeeld, aangezien ik vanaf ogenblik 1 getroffen werd door zijn stem, ogen en hele wezen. Maar afgezien daarvan is deze CD sprookjesachtig mooi en melancholisch, met een héél mooi artwork-hoesje (waaronder een fijne bijdrage van moi, hihi)

29 augustus 2009

Huisdier

Mijn moeder -die niet van huisdieren houdt- heeft een huisdier.
Ze vertelde het me aan de telefoon, maar wilde verder niks loslaten over de precieze identiteit van het wezen. Behalve dan 'dat ik niet moest schrikken van het huisdier wanneer ik binnen kwam'. Hm.
Nu weet ik dat mijn moeder niet houdt van dieren met een zacht, knuffelig vachtje. Ook dieren die kunnen likken, spinnen dan wel snuffelen keurt ze geen blik waardig. Ze wil hooguit een keer vriendelijk zwaaien naar het desbetreffende beest, om er vervolgens met een grote boog omheen te lopen. Dus je begrijpt dat mijn huisdierenverleden bestond uit een zielig arsenaal van vissen, schildpadden en wandelende takken. Poor me.
Vanmiddag ging ik op bezoek, en keek vol verwachting uit naar het mysterieuze nieuwe huisdier van mijn moeder. Bij de deurbel zat een grote langppootspin...die zou ze toch niet bedoelen?
Maar neen, ik werd door een glunderende moeder naar de keuken geleidt, alwaar midden op de tafel een klein terariumpje stond (nog van Ursula en Pimmetje, de schildpadden, geweest).
In het terariumpje zat wat zand, en het groen van een wortel. En op het groen van de wortel zat...(rapapaaa,rapapaaa)....een rups. Een rups!

Hij heet Koninginnetje.

9 juli 2009

Singing in the rain

Dag familie,

Alles gaat goed, hier in het verre westen. Het is wel wennen, en af en toe voel ik me wat eenzaam. De mensen zijn echter wel aardig, maar ook wat eigenaardig.
Een voorbeeld: afgelopen week was het noodweer, dus ik had mijn gele regenparka aangetrokken (nog bedankt daarvoor, ma). Het regende enorm hard. Voor de zekerheid was ik aan het schuilen onder een brug. De regen kwam nog harder uit de hemel gevallen dan tijdens die ene herfst in Tokyo, toen in '98.
Wat mij echter verbaasde, was dat er ineens een meisje tussen de druppels door gefietst kwam, zich niks aantrekkend van die nattigheid. Ze was tot op het bot doorweekt, en de regen had ongetwijfeld een inmiddels warm poeltje van water achtergelaten in haar allstars. Op haar gezicht lag echter een grote glimlach, en ik hoorde haar een liedje neurieen. In het voorbijgaan lachte ze me vrolijk toe (enkele druppels glipten daarbij haar mond binnen), en ik groette haar beleefd en intens dankbaar terug.
Het was een goede dag.

Gegroet,
Nakamura Miharu

3 juli 2009

The John-A-B-C-D-E Depp Song