23 oktober 2009

Aanrrrrraders

- Julie & Julia; een heerlijke feelgood film over ETEN en koken! En ook nog waar gebeurd, met een grappige rol van Meryl Streep (even wennen) in pittoresk Frankrijk en chaotisch New York. Het inspireerde me zelfs tot het vervaardigen van een heuse chocoladetaart (made from scratch) vanavond. (Hij is ietsje aangebrand, so no need to come on over;))

- The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Need I say more, met zo'n titel. Het is zonder twijfel het mooiste boek wat ik in lange tijd las. Het boek bestaat volledig uit brieven die tussen de personages geschreven worden, en staat bol van Engelse humor en karakters die je in je hart sluit...het ergste is dat ik het boek -op 20 blz na- al bijna uit heb.

- 'Maybe next year', het live-album van Milow. Ik ben natuurlijk bevooroordeeld, aangezien ik vanaf ogenblik 1 getroffen werd door zijn stem, ogen en hele wezen. Maar afgezien daarvan is deze CD sprookjesachtig mooi en melancholisch, met een héél mooi artwork-hoesje (waaronder een fijne bijdrage van moi, hihi)

29 augustus 2009

Huisdier

Mijn moeder -die niet van huisdieren houdt- heeft een huisdier.
Ze vertelde het me aan de telefoon, maar wilde verder niks loslaten over de precieze identiteit van het wezen. Behalve dan 'dat ik niet moest schrikken van het huisdier wanneer ik binnen kwam'. Hm.
Nu weet ik dat mijn moeder niet houdt van dieren met een zacht, knuffelig vachtje. Ook dieren die kunnen likken, spinnen dan wel snuffelen keurt ze geen blik waardig. Ze wil hooguit een keer vriendelijk zwaaien naar het desbetreffende beest, om er vervolgens met een grote boog omheen te lopen. Dus je begrijpt dat mijn huisdierenverleden bestond uit een zielig arsenaal van vissen, schildpadden en wandelende takken. Poor me.
Vanmiddag ging ik op bezoek, en keek vol verwachting uit naar het mysterieuze nieuwe huisdier van mijn moeder. Bij de deurbel zat een grote langppootspin...die zou ze toch niet bedoelen?
Maar neen, ik werd door een glunderende moeder naar de keuken geleidt, alwaar midden op de tafel een klein terariumpje stond (nog van Ursula en Pimmetje, de schildpadden, geweest).
In het terariumpje zat wat zand, en het groen van een wortel. En op het groen van de wortel zat...(rapapaaa,rapapaaa)....een rups. Een rups!

Hij heet Koninginnetje.

9 juli 2009

Singing in the rain

Dag familie,

Alles gaat goed, hier in het verre westen. Het is wel wennen, en af en toe voel ik me wat eenzaam. De mensen zijn echter wel aardig, maar ook wat eigenaardig.
Een voorbeeld: afgelopen week was het noodweer, dus ik had mijn gele regenparka aangetrokken (nog bedankt daarvoor, ma). Het regende enorm hard. Voor de zekerheid was ik aan het schuilen onder een brug. De regen kwam nog harder uit de hemel gevallen dan tijdens die ene herfst in Tokyo, toen in '98.
Wat mij echter verbaasde, was dat er ineens een meisje tussen de druppels door gefietst kwam, zich niks aantrekkend van die nattigheid. Ze was tot op het bot doorweekt, en de regen had ongetwijfeld een inmiddels warm poeltje van water achtergelaten in haar allstars. Op haar gezicht lag echter een grote glimlach, en ik hoorde haar een liedje neurieen. In het voorbijgaan lachte ze me vrolijk toe (enkele druppels glipten daarbij haar mond binnen), en ik groette haar beleefd en intens dankbaar terug.
Het was een goede dag.

Gegroet,
Nakamura Miharu

3 juli 2009

The John-A-B-C-D-E Depp Song

27 juni 2009

De kerkklokken en de bulderende lach maakten me altijd bang...samen met mijn broertje kroop ik dan weg onder het bureau, om toch -heel dapper- het hele cassettebandje af te luisteren.
Toen ik voor het eerst naar jazzballet ging, mocht ik uitkiezen op welk nummer we dat jaar gingen dansen. Het werd 'Beat It', en tot vandaag kan ik me nog wat danspasjes herinneren.
Ik dacht altijd dat ik later, wanneer ik groot zou zijn, een interview met hem zou hebben. Hij een oud, grijs mannetje, wel nog met lang haar. Ik met een microfoon, in een Londense hotelkamer.
Daarom leerde ik mezelf al vroeg hoe je zijn naam schrijft, helemaal nog niet zo makkelijk met al die ch's, ae's en ck's. Je schreef het ook zo anders dan dat het klonk...
En het kon ook niet anders dan dat hij getrouwd was met Madonna, dat was logisch.

Gister maakte ik de Hamster wakker met de woorden 'hij leeft niet meer'.

's Avonds dansten we door de kamer (en de gang) op zijn muziek.

Vanochtend werd ik gewekt door Billy Jean en Dirty Diana.


6 juni 2009

One sunny, sunny day







22 mei 2009

One of us


"If God had a name what would it be?
And would you call it to his face?
If you were faced with him In all his glory
What would you ask if you had just one question?"

Deze tekst, gezongen door de eendagsvlieg Joan Osborne, schalde laatst door de speakers in de Smart. Omdat er buiten niet veel meer te zien was dan de grijze omgeving van snelwegen, auto's en uitlaatgassen, ging ik maar eens fijn over deze laatste vraag nadenken.
STEL, er is een god, en STEL dat je hem/haar ooit in de ogen mag kijken (als 'het' al ogen heeft...), en STEL dat je dan ook nog iets uit kan brengen tegenover dit almachtige opperwezen, WAT zou je dan vragen? En STEL nou even dat je die vraag, gewoon voor de leuk, in een wens mag veranderen...Wat zou je dan wensen?

Als eerste kwam in me op, om te wensen dat iedereen op aarde intens gelukkig zou zijn met het leven dat hij had. De lachende huisvrouw, vredelievend gebogen over de afwas en de poepluiers. De vrolijk in de rondte schietende soldaat. De uitzinnig gelukkige bedelaar zonder ledematen, uitermate happy ook al haalde hij geen cent op. En niemand die hem een cent zou geven, want iedereen zou al gelukkig zijn, en dus geen geld hoeven te geven om een beter gevoel te krijgen. Waarschijnlijk zou er dus ook nooit meer iets veranderen, omdat iedereen toch al meer dan tevreden is. Misschien dus toch niet zo'n handige wens?
Ik legde mijn vraag voor aan de Hamster. Hij antwoordde dat hij zou wensen dat niet alles meer om macht zou draaien. Of dat er geen religie's meer zouden bestaan.

Maar ja. In dat laatste geval zou er dus ook geen god bestaan om je wensen te vervullen.
En zo is het cirkeltje weer rond.

Wat zou U wensen?

16 mei 2009

You kill me



'Gatver, waar zo'n doorsnee maffiafilm', dacht ik bij het begin van You Kill Me. Niets is echter minder waar.

Het is een fijne, subtiele drama-komedie (denk 'Little Miss Sunshine', maar dan over huurmoordenaars en AA-meetings). Vooral de liefde die opbloeit tussen Ben Kingsley (zijn echte naam is trouwens Krishna Bhanji...) en Téa Leoni is mooi, maar vooral ook grappig door beider cynische en bizarre persoonlijkheden. De scenes in het mortuarium zijn overigens ook de moeite waard.

Zazdarovje!

13 mei 2009

Time-lapse Man Vs. Cat

Time-Lapse Across China

9 mei 2009

Ruben's chi...vrouwen...dating sho

http://www.youtube.com/watch?v=u0GTjxL5ZNI

Trouwens, waarom lukt het mij -als enige- nou nooit om gewoon een filmpje te plaatsen?!

KAK!

5 mei 2009

Ik leerde je kennen, in de bus naar de Ardennen (by André Hazes)

Menhir?! Stuk cement zullen ze bedoelen...Ansichtkaartfoto's...Ik kan het niet laten!
Er bevonden zich veel dieren, daar in de Ardennen



En tot slot wisten we ook nog door te dringen tot het Hoofdkwartier van de Hare Krishna's.


1 mei 2009

Revolutionary Road


Gister zag ik dan eindelijk Revolutionary Road, en mijn hoge verwachtingen zijn meer dan waar gemaakt. In deze verfilming van het boek van Richard Yates draait het om het in de suburbs levende gezinnetje 'the Wheelers'. De jaren '50 worden mooi in grijs en beige weer gegeven; mannen altijd in pak-met-hoed, vrouwen in schort achter het aanrecht. Het merendeel van de bevolking wil niks liever dan zekerheid en veiligheid, at any cost. Zo ook Frank (Leonardi DiCaprio), maar hij wordt tegelijkertijd meegesleept door het rebellerende escapisme van zijn vrouw April (Kate Winslet). Het 'echte leven' is volgens haar alleen mogelijk in Parijs, en niet in de burgerlijke suburbs van Amerika, waar je buurvrouw in de gaten houdt of je tuin wel netjes genoeg is.

Revolutionary Road is een film over keuzes maken, over gelukkig proberen te worden, en vooral over (mis)communicatie. Moet je elkaar alles vertellen, en hoort de ander dan wel echt wat je zegt? Of is het beter om te doen alsof alles oké is, zolang het eten maar op tijd op tafel staat? Soms lijkt het nog het verstandigst om simpelweg het volume van je hoorapparaat omlaag te draaien, wanneer je vrouw weer in een van haar klaagzangen vervalt.

Al met al is het acteerwerk in deze film verbluffend, en het is zeker fijn om de helden uit de Titanic weer samen te zien spelen (" Their hearts did go on and oooon...") Leo is geen jongetje meer, en Kate heeft terecht een Oscar verdient (ook al was die voor 'the Reader').

31 maart 2009

Why reading is sexy

Lezen is Leuk. Lezen is ook Sexy! Daarom maakte ik vorig jaar een t-shirt na, met daarop deze slogan in het Engels. Dus dan krijg je 'Reading is sexy'. Jaja.
Waarom is reading dan wel zo sexy, kan de wereldvreemde lezer zich afvragen. Nou, dat zal ik je haarfijn uitleggen. Namelijk omdat wanneer ik iemand een boek zie lezen, ik ALTIJD wil weten welk boek het is. En nieuwsgierigheid bevordert de sexyness!
Meestal klopt het vermoeden van mijn hokjesgeest (nerd leest Lord of the Rings, meisje met veel winkeltassen naast zich in de trein leest Jill Mansel). Maar soms word je verrast...en verandert je hele kijk op die persoon. Bijvoorbeeld wanneer een grijs muisjesmeisje heel voorzichtig een oud uitziend plaatjesboek over anatomie uit 1920 bekijkt. Of wanneer die leuke jongen met die mooie handen, met die twinkelende ogen, met die mooie vingers een bladzijde van je lievelingsboek omslaat... Jaja. Reading is Sexy. Helaas is dat laatste mij nog nimmer overkomen. Maar je zou er wel weer over kunnen lezen, dat dat dan zou gebeuren. En dan is reading dus weer even heel erg sexy.

Daarom nu, speciaal voor u, wat boekentips die ik onlangs zelf las:
- 'Laten wij aanbidden'. (De titel is in het engels minder eng). Mooi, meeslepend, familiegeschiedenis, heeeeel dik, Nova Scotia begin vorige eeuw, drama. Vooral een aanrader van Jane Eyre fans. Lezen!
- 'The art of racing in the rain'. Wow. Wowww. Het verhaal wordt verteld door een Golden Retriever, en is behalve ontzettend grappig ook ontzettend ontroerend. Yes, I've cried. More than once. Het enige wat me heel soms stoorde was de amerikaanse (of mannelijke?) manier van omgaan met levensdingen. Maar dat maakt het dan ook weer interessant. LEZEN dus!
- 'Five quarters of the orange'. (Joanne Harris van Chocolate). Jaaa, veeeeeel beter dan Lollipop Shoes (zelfde schrijfster, bah wat was dat een slecht boek!). Frankrijk, 2e wereldoorlog, klein dorpje, grote roddels, klein meisje wat grootse dingen doet en ziet, liefde, eten, veeel eten, kortom een prima boek om in franser sferen te komen. Lezen!

8 maart 2009

Rotjeknor





And Eva will start hers tomorrow



Zielig jongetje...


Spiegel?


Schoenen uit, om de wollige tapijten beter te kunnen voelen en liggend naar videokunst te kijken

Charles Avery bedacht een niet-bestaand schots eiland, compleet met eigen wezens.


Boijmans van Beuningen is going down!









"Schiet eens op, joh!" schalde er bij deze fotoshoot door de speakers...tssk!

27 februari 2009

4 vrienden in 1 dag


Vriend R. kwam ik geheel onverwachts tegen op het station van Haarlem, terwijl hij daar zelden komt en ik ook... Bizar!


Daarna lunchte ik met Xelca bij een wonderschoon uitzicht over de stad. We spraken over mollerigheden, aten nog een heerlijk aardbeientaartje en betaalden met vliegtuigjes-gevouwen geld.

Vervolgens dronk ik wat met redhead A. bij de Juffrouw zonder Zorgen, om vervolgens een geslaagde fotoshoot te houden in een herenhuis. Het diner vond plaats bij Vlam in de Pan, alwaar we bediend werden door vriend 4, en iedereen dacht dat het zo hoorde, dat we 3 kussen kregen van de ober. Ha!

10 februari 2009

...en deze is nog leuker! pliblilili!

Chaaaaarlieeeee... :)

7 februari 2009

Rolf, Nijntje en Victor

Aangezien ik nimmer in het Centraal Museum geweest was, en aangezien het 't laatste weekend was van de expositie van Viktor & Rolf, leek het mij een uitstekend plan mij daarheen te begeven.
Honderden fashionista's, wannabe-fashionista's, homo's en een enkele vader met buggy (...argh!...) leek het ook een uitstekend plan zich allen daarheen te begeven.

De expositie was prachtig, met een groot poppenhuis vol V&R-poppenjurkjes, en heuse toneelkijkers om alles van een afstand te bewonderen. Er waren echte catwalks, en filmpjes van de Echte catwalks. Indrukwekkend was het filmpje waarin modellen op torenhoge hakken een trapje op de catwalk moesten beklimmen, en vanaf die hoogte hun porseleinen ketting of hoed kapot gooiden.

En dan natuurlijk de verzilverde bruidsjurk die ik al eens in Engeland zag, en mijn favoriet; de "I love you' dekbed-bruidsjurk. Mocht je je dan vervelen tijdens de 'mooiste dag van je leven', dan kun je altijd nog in een hoekje kruipen en even een uiltje knappen.
Slimme jongens, die Rolf en die Victor.

Daarna ging ik nog even op bezoek bij Nijntje, want dat was gratis. Nijntje kon me echter niet bekoren.
Maar ik weet nu wel waar zich de grootste concentratie aziatische mensen in Utrecht bevindt.












30 januari 2009

KantoorKunst, oftewel; wat men zoal doet om een administratieve functie enigszins dragelijk te maken.